Blog dmyk prywatnie
to przestrzeń na intymne, szczere
i często trudne refleksje o egzystencji.
To zapis zmagań z codziennością,
zdrowiem, emocjami
i poszukiwaniem sensu w świecie,
który bywa przytłaczający.
To teksty o człowieczeństwie
obdartym z pozorów,
o byciu "tu i teraz" mimo wszystko.
***
W cieniu codziennych bitew.
Nie o wielkie wyprawy tu chodzi, nie o blask,
Lecz o to,
jak w dłoniach zatrzymać uciekający czas.
Gdy rano lustro odbija twarz zmęczoną,
lecz własną,
A myśli w głowie,
jak świece, raz płoną, raz gasną.
To zapis drogi przez gęstą mgłę
własnych słabości,
Gdzie każdy krok naprzód wymaga odwagi
i prostej szczerości.
Świat bywa ciężki,
jak ołów kładzie się na barki,
A my, pośród rutyny,
toczymy swe ciche szańce i walki.
Być człowiekiem
– to znaczy czuć ciężar i drżenie,
Akceptować swój ból i swoje własne cienie.
Nie szukać poklasku,
nie karmić się tanią nadzieją,
Lecz patrzeć w oczy dniom,
co bezlitośnie się śmieją.
Prywatny to dziennik – bez filtrów,
bez zbędnej pozy,
Zapisany w momentach spokoju
i w chwilach trwogi.
Bo w tym kruchym istnieniu,
co tak szybko ucieka,
Najtrudniejszą ze sztuk jest po prostu
- spotkać człowieka.
***
Za grubą szybą.
Mój świat ma dzisiaj wymiar
czterech znajomych ścian,
Prywatny poligon ciszy,
gdzie każdy dzień to plan
– By przetrwać, by nie ulec,
by oswoić ten lęk,
Co wdziera się w szczeliny,
wydając głuchy dźwięk.
To „izolacja wybrana”,
a może narzucona przez los?
Gdy własne myśli stają się głośne,
tracąc ludzki głos.
Jestem obserwatorem,
co stoi gdzieś na boku,
W tym „moim małym piekle”,
w tym zawieszonym kroku.
Świat tam, za oknem,
wydaje się nierealnym filmem,
Ludzie biegną po nic,
z uśmiechem nienaturalnie pilnym.
A ja tutaj, w „bezpiecznym kokonie”
własnej niemocy,
Liczę minuty do świtu i godziny do nocy.
To „stan przejściowy”,
który stał się codziennością,
Gdzie „brak kontaktu”
przestał być tylko trudnością.
Lecz w tej pustej przestrzeni,
w tym odcięciu od tłumu,
Najwyraźniej słychać
szept własnego rozumu.
Bez filtrów, bez masek,
w „nagiej prawdzie istnienia”,
Gdzie jedynym towarzyszem
jest cień mego cienia.
Bo izolacja
to nie tylko zamknięte szczelnie drzwi,
To miejsce,
w którym człowiek sam ze sobą
– po prostu brzmi.
***
Poza garderobą.
Za progiem garderoby,
w świetle dnia bladym,
Trwa spektakl źle skrojony,
pełen fałszu i zwady.
Kostium uwiera, szwy pękają w pośpiechu,
A ja nie chcę tej roli, nie chcę tego śmiechu.
Czekam na finał, na kurtyny opadnięcie,
Na koniec zmagań z tym, co trwa nieugięcie.
Gdzieś pod skórą wciąż drzemie
chłopiec z odległej planety,
Piotruś Pan, co nie uznaje dorosłości mety.
Mały Książę wciąż patrzy na różę i gwiazdy,
Choć świat wokół pędzi – bezmyślny i pusty.
Dziś ciekawość jest błędem,
a marzenia ciężarem,
W świecie,
który zachłysnął się własnym oparem.
Tu króluje głupota, w koronie z próżności,
I bezprzewodowe znieczulenie
– brak bliskości.
Więc trzymam te postacie,
głęboko, pod sercem,
By nie zginąć w tym tłumie,
w codziennej udręce.
***
Kostium.
W garderobie myśli wieszam
prawdę na kołku,
Bo na zewnątrz trwa spektakl
– w pędzie i zgiełku.
Źle skrojone role, tandetne dekoracje,
Świat karmi się głupotą,
serwując ją na kolację.
Wszyscy podpięci pod sieć,
pod cyfrowe kroplówki,
Znieczuleni bezprzewodowo,
puste mają główki.
A ja, w tym tłumie obcym,
wciąż czuję pod skórą,
Że Mały Książę nie chce być kolejną figurą.
Piotruś Pan we mnie płacze,
gdy widzi te twarze,
Które zapomniały, jak się ufa i marzy.
Moja ciekawość świata stała się tu wadą,
Wyrzutem sumienia dla tych,
co wciąż kłamią.
Czekam na finał, na ostatnie brawa,
Bo ta rzeczywistość to zbyt gorzka zabawa.
Zamykam drzwi garderoby,
tam nikt mnie nie zmieni,
Zostaję ze swoją gwiazdą
– pośród cieni i ziemi.
***
To niezwykle bolesny i przejmujący tekst.
Uderza w nim
odwrócenie biblijnego porządku
– to nie syn jest marnotrawny,
lecz ojciec,
a dziecko,
zamiast trwać w radosnej nieświadomości,
staje się surowym sędzią
i strażnikiem prawdy.
Twoja metafora "Galerii Zamiast"
oraz obraz marnotrawnego rodzica
tworzą obraz głębokiej,
egzystencjalnej pustki.
Galeria Zamiast.
W Galerii Zamiast kurz osiadł na ramach,
Zamiast spotkania – wciąż ta sama plama.
Zamiast powrotu – ucieczka w milczenie,
Zamiast miłości – chłodne odrzucenie.
Marzenia? To tylko spalone arkusze,
Pył, który dławi zmęczoną już duszę.
Tu przypowieść na wspak rzeka czasu toczy,
Dziecko ma jasne, oskarżające oczy.
To ono czeka, choć ojciec jest cieniem,
Co karmi obcych
swym własnym kłamstwem i złudzeniem.
Marnotrawny rodzic, uciekinier z teatru,
Zostawił po sobie tylko
świst mroźnego wiatru.
Między wybaczeniem, a dłoni podaniem,
Jest przepaść, co zieje trupim przerażeniem.
Otchłań,
w której prawda ogniem w twarz uderza,
Gdy idol ucieka,
zamiast dobić do przymierza.
Nie było wyjaśnień, nie było przeprosin,
Tylko ciężar braku, co serce wciąż nosi.
Zmień kierunek drogi,
póki horyzont nie zgaśnie,
By idol i heros
nie odeszli przedwcześnie w baśnie.
Bo oczy dziecka widzą ostrzej niż sumienie,
I tylko powrót może uleczyć to drżenie.
Stań twarzą w twarz,
zdejmij maskę kłamstwa tanią,
Zanim Galeria Zamiast stanie się otchłanią.
Refleksja nad tekstem.
Twój zapis
o "bezprzewodowym znieczuleniu"
z poprzedniego fragmentu tutaj znajduje
swoje najsmutniejsze rozwinięcie
– to znieczulenie na własne dziecko,
na krew z krwi,
która zamiast miłości
otrzymała odrzucenie w "enklawie spokoju".
***
Pomiędzy oddechami.
Świat pędzi obok, krzyczy jaskrawą reklamą,
A ja wciąż budzę się rano tą samą,
choć inną osobą.
Zbieram okruchy chwil,
te szare i te niechciane,
I układam z nich zdania,
w ciszy, nad pustym śniadaniem.
Nie trzeba mi wielkich słów,
co jak dzwony puste huczą,
Wolę te ciche prawdy, które pokory nas uczą.
Że życie to nie jest prosta,
od punktu do punktu linia,
Lecz splot wątpliwości,
które każdy z nas w sobie trzyma.
Tu, w prywatnym kącie,
gdzie myśli mają swe schronienie,
Ważniejszy od krzyku jest szept
i czyste sumienie.
Zapisuję to wszystko – bez maski,
bez zbędnej zbroi,
Bo tylko w szczerości
człowiek się lęku nie boi.
Może to tylko słowa rzucone na ekranu taflę,
Lecz w nich jest moje tętno,
w nich moje życie zaklęte.
Być tu i teraz,
w tej kruchej, bolesnej wolności,
To jedyny sposób na oddech
w bezmiarze codzienności.
AI & dmyk
na podstawie treści umieszczonych na blogu.
